Deze website maakt gebruik van cookies. Meer informatie Melding niet meer tonen

6e op het Nederlands Kampioenschap Marathon

Rotterdam, 20 oktober 2019

2 uur 23 minuten en 36 seconden. 6e op het Nederlands Kampioenschap Marathon en 25e in de overall internationale uitslag van de TCS Amsterdam Marathon 2019. Dat zijn de statistieken die de boeken in zullen gaan. Het verhaal achter deze cijfers is als volgt…

 

Voorbereiding
Op 22 juli 2019 begon de voorbereiding richting Amsterdam. Een schema van dertien weken waarvan ik drie weken op trainingsstage zou gaan, twee weken Kenia in augustus en nog een week Texel in september. In dit schema van dertien weken vier zware trainingsweken van ca 150km met hierin ook de langere trainingen van meer dan dertig kilometer. Het doel van dit schema was een optimale voorbereiding richting eindtijd 2.20.00 en een hoge klassering op het Nederlands Kampioenschap waarbij zelfs een podiumplaats niet onmogelijk leek. De voorbereiding verliep volledig naar wens, ik heb alle trainingen kunnen uitvoeren die in het schema waren opgenomen waarbij ik geen last had van blessures of ongemak. De uitslagen in de spaarzame wedstrijden die ik liep (vooral de 1.07 op halve marathon) gaven aan dat ik nog nooit zo goed ben geweest. In vergelijking tot de vorige marathon, Amsterdam 2018, hadden mijn trainer en ik een aantal zaken aangepast. Het belangrijkste was om verlost te zijn van de middenrifklachten waardoor ik al een aantal marathons op onderweg moest stoppen. Hiertoe zijn we gestart met specifieke core- en rekoefeningen, het gebruik van de PowerBreathe tool, doorlopende behandelingen van de chiropractor en op het einde van het schema ook nog het losmaken van bindweefsel rondom het middenrif door de masseur. Mocht je pijn niet zo fijn vinden, dan geldt voor dit laatste zeker de uitspraak “don’t try this at home”.  Man man man wat een behandelingen waren dat. Verder zijn mijn trainer en ik vooral verder gegaan op het concept dat voor mij werkt richting een marathon: veel kilometers, weinig wedstrijden en een aantal specifieke trainingsprikkels.

Richting Amsterdam
In de laatste week voor de marathon nam de gezonde spanning toe en kreeg ik steeds meer zin om met verstand te gaan knallen in Amsterdam. Op zaterdag, de laatste dag voor de marathon, mijn startnummer opgehaald in de Sporthallen Zuid maar verder vooral zo weinig mogelijk gedaan om zodoende energie te sparen. Einde middag ben ik naar mijn ouders gegaan om daar het laatste deel van de voorbereiding te doen. Mijn ouders en zus zijn een belangrijk onderdeel van het team geworden, niet enkel om te supporten maar ook om tijdens de marathon flesjes Maurten (suiker) drank aan te geven zodat ik kan blijven lopen en de man met de hamer niet tegenkom. Om 21.00 uur ben ik richting bed gegaan om vervolgens rond 22.00 uur in slaap te vallen. Lang niet slecht voor zo’n laatste nacht, er zijn wel eens laatste nachten geweest waarin ik het ook 03.00 uur heb zien worden. Rond 05.00 uur werd ik wakker en werd me ook wel duidelijk dat verder slapen niet meer zou lukken op deze grote dag. Om 05.15 uur ging ik naar buiten voor een klein stukje hardlopen met als doel om het lichaam warm en wakker te laten worden. Altijd leuk om op dit soort tijdstippen buiten te lopen, de één komt net uit de kroeg zetten en de ander loopt zich warm voor de dag die komen gaat. Daarna even kort douchen en vervolgens rustig ontbijten. Niet omdat je trek hebt maar omdat het moet. Vier witte boterhammen met appelstroop, hmmm. Gelukkig nog wel wat goede Illy koffie om dit ontbijt weg te spoelen. Even voor zevenen was mijn zus ook present en konden we, exact om 07.00 uur richting Amsterdam. Mocht het lijken alsof dit verhaal een militaire operatie beschrijft, dat klopt ook wel aardig, er wordt weinig aan het lot overgelaten tijdens deze laatste uren voor de marathon. Rond 07.45 uur kwamen we aan in Amsterdam en stapten mijn moeder, zus en ik uit en reed mijn vader door naar de parkeerplaats in het Amsterdamse bos om daar de auto te parkeren en op de racefiets Amsterdam in te gaan, alwaar hij op het 11km punt de eerste keer met de Maurten drank klaar zou staan. Wij moesten nu nog een uur wachten totdat ik mocht gaan inlopen. Het was met een graad of tien fris maar niet koud en op een bankje voor het Olympisch Stadion brachtten we deze tijd door. Nadat ik had ingelopen was het dan eindelijk tijd om naar het startvak te gaan en me echt klaar te maken voor de start. Nog even wat rek- en strekoefeningen waarbij vooral de schuttershoudingoefening van belang is vanwege de middenrifklachten en alvast 250ml Maurten drinken zodat de eerste suikers al in het lichaam zitten op een moment waarop het nog gemakkelijk drinken is.

Exact om 09.30 uur gaf de Managing Director van hoofdsponsor Tata Consultancy Services het startschot. Ik zocht direct na de start de pacers op van de eerste vrouwengroep. In het startvak had ik gehoord dat zij op eindtijd 2.21.00 zouden vertrekken en dit leek me dan ook een mooie groep om bij aan te sluiten. De eerste kilometers richting het Vondelpark gingen echter met 3.10 min/km in plaats van de beoogde 3.20 minuut/km waardoor ik even twijfelde of het verstandig zou zijn om deze groep te volgen echter had ik de verwachting dat het tempo wel zou dalen en de hazen tempo zouden gaan lopen zoals zij dan zouden moeten doen voor eindtijd 2.21.00. Daarnaast waren er geen andere groepen te zien en alleen lopen is geen optie. Vlak voor de ingang van het Vondelpark, na ongeveer anderhalve kilometer, werd ik verrast door een groot Lely-spandoek. Omdat ik middenin de groep liep en we net de bocht maakten richting het park kon ik niet zien wie van Lely naar Amsterdam waren gekomen om mij aan te verrassen, maar gezien het meeleven van het HR team van Lely moesten dit wel de HR collega’s zijn. Na nog een aantal snelle kilometers kwamen we de 5km door in 16.25, ruim 15 seconden sneller dan het schema en dat had de race director op de motor ook door. Zonder overdrijving kregen de drie hazen vanaf dit moment iedere kilometer een reprimande, zij dienden langzamer te gaan lopen en zich aan de vooraf gemaakte afspraken te gaan houden zodat zij de vrouwen waarvoor zij haasten niet in de eerste kilometers al oprookten. Na een aantal van dit soort interventies leverde dit bij de rest van de groep enige hilariteit op, een schreeuwende man vanaf de motor die op een gegeven moment in staat leek om zelf maar het tempo aan te gaan geven. Na een kilometer of tien werd het juiste tempo gevonden en kwam er ook meer rust in de groep. Omdat het zo’n grote groep was, naast de dames kopgroep waren er ook een flink aantal mannelijke atleten aangesloten, is het altijd goed uitkijken waar je loopt. Vooral de Afrikaanse lopers en loopsters hebben er een handje van om het ene moment links van de weg te lopen en het andere moment te bedenken dat het aan de rechterkant lekkerder lopen is. Iedere marathon leidt dit wel tot de nodige valpartijen, vooral bij de verzorgingsposten is het echt linke soep en kun je maar beter wegblijven uit het gedrang. Doordat ik drank krijg aangereikt van mijn vader kiezen we altijd voor een rustige plaats, net iets voor of na de drankpost zodat ik zelf geen last heb van deze chaos. Van 14 tot 26 kilometer loopt het parcours langs de Amstel. Normaal gesproken een zwaar stuk van het parcours door de wind die hier vrij spel heeft. Er stond vandaag echter nauwelijks wind waardoor het nu eigenlijk prima rustig lopen was. Van 15 tot 20km werd er duidelijk vertraagd en ging het tempo naar de beoogde 3.20 min/km. Net voor het 20km punt bij Ouderkerk a/d Amstel kreeg ik weer een flesje drank en bereikten we in 1.09.59 het halve marathon punt. Door de vertraging in de afgelopen kilometers nu dus prima op schema voor een eindtijd in de 2 uur en 20 minuten. Alles voelde nog prima aan en ik kreeg er steeds meer vertrouwen in dat ik vandaag tot het einde mee zou kunnen lopen met deze groep en zodoende ook een tijd van 2.20 zou kunnen gaan lopen met bijbehorende hoge klassering in het Nederlands Kampioenschap. Al sinds de start van de marathon schommelde mijn hartslag tussen de 171 en 173. Prima waarden alhoewel mijn hartslag tijdens de halve marathon van Oostland beter was. Tijdens deze wedstrijd liep ik tempo 3.15 min/km bij hartslag 172. Tijdens deze halve marathon leek het niet op te kunnen en had ik echt topvorm. De benen voelden toen ook wel iets beter dan tijdens de marathon, vandaag was ik in vorm, toen had ik echt topvorm, een gevoel dat ik in mijn hele periode als wedstrijdatleet ook pas een aantal keer meer heb meegemaakt (Marathon Eindhoven – 2016, 20 van Alphen – 2017, City Pier City – 2018). Vanaf het 22 richting het 30km punt zag ik mijn hartslag langzaam oplopen van 171 naar 175. Dit is voor mij een redelijk hoge hartslag tijdens een marathon, in andere marathons bereikte ik deze hartslag pas in de laatste kilometers. Omdat ik nu geen andere klachten zoals aan het middenrif kreeg, kon ik mijn lichaam tot het uiterste pushen hetgeen leidt tot hogere hartslagen. Vanaf het 30km punt kreeg ik ook echt pijn in mijn bovenbenen en dan vooral van de rectus femoris, vastus lateralis en vastus medialis. Het gevoel kan ik nog het beste vergelijken met het gevoel wanneer je zo hard mogelijk een aantal trappen oprent en denkt dat de benen in brand staan. Dit gevoel dus en bij iedere stap (waarvan je er ca 180 per minuut maakt op dit tempo) een pijnscheut ontvangend. Niet echt een prettig gevoel dus maar ook niet direct een reden om langzamer te gaan lopen, dit hoort er echt bij en ergens was ik ook wel blij dat ik dit weer mocht meemaken. Andere marathons had ik last van andere zaken waardoor ik niet meer toekwam aan het ervaren van deze pijn, aldus: Lucky me! Tussen het 32 en 33km punt moest ik de groep helaas dan toch laten gaan, hierdoor daalde het tempo ook direct van 3.20 naar 3.30 min/km en wist ik dat de laatste 10km erg zwaar zouden gaan worden. Vanaf de ellen(dig)lange Stadhouderskade werd het een kwestie van mezelf kilometer voor kilometer voortslepen. Het lichaam voelde enorm vermoeid aan en iedere pas deed de pijn toenemen. Een aantal keer schoot er ook kramp in mijn linkerkuit, op zich wel vreemd aangezien ik nooit last van heb van deze spier, waardoor ik ook enigszins voorzichtig doorliep. In het Vondelpark daalde het tempo van 3.30 naar 3.40 en later nog naar 3.50 per kilometer. Het lichaam was helemaal op en het vechten tegen de pijn en om het tempo op niveau te houden had ook wel de limiet bereikt. Zelfs de hyperenthousiaste fanatieke Lely collega’s konden niet meer voorkomen dat ik de laatste honderden meters liep in een tempo waarin ik normaal gesproken mijn straight-out-of-bed-morning-walk doe. Ik ben nog nooit zo blij geweest in een marathon dat ik een finishlijn heb mogen passeren, er zat echt niets meer in vandaag dat dit en daarmee moet en kan ik dan ook tevreden zijn.

En nu dan?
De periode van herstel (afhankelijk van de schade die de marathon heeft aangericht duurt het tussen de drie en zes weken voordat ik weer enigszins op niveau kan lopen) gebruiken we om de marathon en de voorbereiding daarop te evalueren. Afhankelijk van de uitkomsten van deze evaluatie en de daaropvolgende gesprekken bepaal ik of ik wil doorgaan met het op deze manier bedrijven van topsport. Topsport niet omdat ik nou echt zo hard loop maar wel vanwege de combinatie tussen een fulltime en supergave job en het lopen en alles wat ik daarvoor (graag) doe en laat. Een aantal zaken zullen zeker terugkomen in de evaluatie: de nagenoeg perfecte voorbereiding zonder blessures, de tegenvallende eindtijd van 2.23, de topvorm tijdens de halve marathon van Oostland en de toch iets mindere vorm op het moment waarop deze topvorm er had moeten zijn, het feit dat we de middenrifklachten onder controle lijken te hebben, de nieuwe Vaporfly schoenen die wellicht ook zorgen voor extra belasting op de bovenbenen, de Maurten drank die super heeft gewerkt, de PowerBreathe tool die de ademhalingsspieren heeft getraind, de trainingsstages in Kenia en Texel, de perfecte weersomstandigheden tijdens de marathon en de langste training in mijn schema van 35km terwijl andere atleten nu reeds naar een langste training van 48km gaan. Aldus, we hebben even wat tijd nodig om al deze zaken op een rij te zetten…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Publicatiedatum: 21 oktober 2019