Deze website maakt gebruik van cookies. Meer informatie Melding niet meer tonen

De Bredase Singelloop

Op de maandag begon er gewoon weer een nieuwe trainingsweek, dit na bijna twee weken onafgebroken trainen. Gezien deze omstandigheden voelden de benen eigenlijk nog best wel goed aan en had ik zin om op maandagavond weer eens een baantraining samen met Maarten te doen. Door blessures en rust na wedstrijden in het weekeinde was het al lange tijd geleden dat we samen hadden getraind. Op het programma stond een relatief eenvoudige training van 8 x 600m in tempo 3.05. Voorgaande jaren zou ik dit best een uitdaging hebben gevonden maar gezien de 1000m intervallen vaak ook al richting 3.05 gaan was het niet zo’n zorg meer. We wisselden de kop lekker af waardoor de training zo voorbij was. Het tempo lag uiteindelijk op gemiddeld 3.02 terwijl het allemaal heel makkelijk verliep. Na de training was het voor het eerst in twee weken weer eens tijd voor een rustdag. Wel in de avond nog even langs Bryan, mijn vaste masseur. Niet voor een lekkere massage maar voor het losmaken van bindweefsel in mijn buik/middenrif streek. Volgens hem één van de meest pijnlijke behandelingen die er zijn, ik spreek hem niet tegen…

Rustig oppakken
Op woensdag mocht ik weer twee keer. In de ochtend een heerlijk rustige ochtendloop van 12km en in de avond een langere duurloop van 20km. De tempo’s van de duurlopen zijn vrij stabiel in de afgelopen periode en haast altijd onder de 4.00 min/km (15km/uur) gemiddeld. Vervolgens op donderdag en vrijdag rustdagen en op zaterdagochtend twee rondjes Kralingse Plas zodat de benen daarna konden herstellen richting de wedstrijd op zondag: de 5km tijdens de Bredase Singelloop. Door de ambiance vind ik dit één van de mooiste wedstrijden van het jaar.

Slecht weer
Helaas was het op zondag ongelooflijk slecht weer met een constante stroom aan regen waardoor je direct zeiknat was als je een been buiten de deur zette. Veel kleding mee dus en zorgen dat ik warm zou blijven voor en na de wedstrijd. Ik was al vroeg in Breda, de start was ook al om 11.00 uur en ben eerst zelf een rondje rustig gaan inlopen, de welbekende Keniaanse dribbel. Daarna even terug naar binnen en vervolgens rond 10.15 uur echt inlopen met hardloopmaatjes Aimane en Alvin, beide inmiddels niet meer trainend bij Ilion in Zoetermeer maar nog steeds razendsnel op de kortere afstanden. Altijd natuurlijk even aftasten wat de plannen zijn van de concurrenten en daar dan het plan op aanpassen, of juist niet. Mijn plan voorafgaand was om vrij rustig te starten en daarna door te trekken zodat de wedstrijd niet in de eindsprint beslist zou hoeven worden. Ik heb voor een langeafstandsloper een redelijk snelle sprint echter wordt het tegen baanatleten die ook 800 en 1500 meters lopen een ander verhaal.

Goede vorm
Toen het startschot had geklonken wachtte ik bewust even af wie de koppositie zou nemen en besloot om rustig te volgen en middenin het groepje te gaan lopen. Er was één kamikaze loper, iemand die maximaal een kilometer voor de troepen uitloopt om vervolgens helemaal in te storten. Deze lopers herken je echter snel waardoor hier het tempo niet op aan wordt gepast. Ik merkte dat het tempo erg laag lag maar wilde nog even wachten om zelf op kop te gaan lopen, toen we na een kilometer doorkwamen in 3.17 besloot ik dit toch maar te doen. Kilometers in 3.17 loop in inmiddels ook tijdens de marathon en zou leiden tot een eindtijd van 16.15, niet een tijd waar ik voor naar Breda was gekomen. Ik besloot direct goed aan te gaan om zodoende niet teveel lopers in mijn slipstream mee te nemen. Uiteindelijk volgden er eerst twee atleten en uiteindelijk één: mijn hardloopmaatje Aimane. Omdat ik echt gas had gegeven ging de tweede kilometer in een voor mijzelf ook enorm snelle 2.50 min/km (21 km/uur). De benen voelden echter goed en ik besloot alleen door te lopen en vol gas te blijven geven. De derde kilometer ging in 2.56. Op dat moment begon ik mijn benen ook wel wat te voelen, vermoedelijk vooral door de tweede km van 2.50, tempo’s waarop ik niet vaak loop in wedstrijden of trainingen. Het tempo zakte dan ook iets waardoor de vierde km in 3.01 ging. Stiekem had ik tijdens de tweede en derde km een eindtijd onder de 15 minuten in mijn hoofd, een lang gekoesterde droom, maar de langzame eerste kilometer maakte dit eigenlijk al onmogelijk. Ik sloot de wedstrijd af met een kilometer in 3.06. Het parcours in Breda is ca 60 meter te lang waardoor mijn eindtijd 15.18 was, omgerekend naar exact 5km is dit 15 minuten en 10 seconden. Zo snel was ik nog nooit op een 5km wegwedstrijd. Wederom dus een bevestiging van mijn goede vorm. Met nog meer vertrouwen kan ik de komende twee weken vooral veel rust houden en zodoende mentaal en fysiek helemaal klaar geraken voor de marathon. Nog maar twee weken te gaan waarvan ook nog maar één week in de hoogtetent, ook blij dat ik daar bijna weer uit mag. Het 13-wekenschema op de koelkast is dan ook bijna af.

 

Publicatiedatum: 9 oktober 2019