Deze website maakt gebruik van cookies. Meer informatie Melding niet meer tonen

De Marathon van Eindhoven

Trots. Dat is vreemd genoeg het woord welke het eerst bij mij naar boven komt wanneer ik terug denk aan de Marathon Eindhoven 2017. Trots op de specifieke marathon voorbereidingsperiode van 12 weken welke was gestart na het Nederlands Kampioenschap medio juli. Trots op de behaalde resultaten in de wedstrijden welke ik in deze weken heb gelopen, met nieuwe persoonlijk records op de 1500m, 3000m, 5000m en halve marathon. Trots op het sponsorship met Schouten Zekerheid, een verzekeringsmakelaar die gezondheid net zo hoog in het vaandel heeft staan als ik, en daarop acteert op vele verschillende manieren. Trots op het feit dat ik überhaupt kon starten met de knieklachten welke na de laatste lange trainingsweek zijn ontstaan. En trots dat ik met die klachten nog 25km goed hebben kunnen lopen, met een tussentijd op het halve marathon punt waarbij zelfs een eindtijd van 2.22.00 nog mogelijk was.

Trots, maar natuurlijk ook vreselijk balen. De resultaten tijdens de trainingen en wedstrijden in de afgelopen 12 weken waren weer veel beter dan tijdens de vorige marathon voorbereidingsperiode richting Rotterdam 2017. Dit geeft aan dat we weer een stap hebben gezet door de acties welke we hebben ondernomen om steeds wat dichter bij de Nederlandse lange afstand top te komen. Tijdens de 12 weken periode hebben we het gemiddeld aantal kilometers per week weer kunnen verhogen ten opzichte van de voorbereiding naar Marathon Rotterdam. Vier van de twaalf weken waren extra zwaar met driemaal 180km per week en de laatste zware week, in Texel, van zelfs 214km. Daarnaast werd niet enkel de kwantiteit verhoogd, maar ook de kwaliteit. Dit gold vooral voor de baantraining waarbij er regelmatig intervallen op het programma stonden met een totaal aan interval kilometers tussen 15 en 18km op het halve marathon tempo. Ook hadden we een nieuw concept toegevoegd waar ik in zware weken, en dus met vermoeide benen, een wedstrijd liep op zaterdag waarvoor ik eerst 15 km inliep, daarna aan de wedstrijd van 10 km meedeed en daarna nog 5 km uitliep. Daarnaast heb ik nog meegedaan aan een trail van 33km in de omgeving van Geraardsbergen, hetgeen een goede training was om de duurconditie te verbeteren.

De maandag na de laatste lange trainingsweek in Texel, medio september, merkte ik tijdens de baantraining dat deze lange trainingsweek zijn sporen had nagelaten. Ik had last van de peesplaat onder mijn voet, mijn middenrif en daarnaast ook vooral van mijn rechterknie. Uit voorzorg de training eerder afgebroken en naar huis gegaan met het idee dat het lichaam gewoon behoefte had aan rust na de lange trainingsweek van 214km en bijna twee weken zonder rustdagen. De rust sorteerde echter helaas niet het gewenste effect, de knieklachten hielden aan en werden ook niet echt minder gedurende de week. Na een behandeling bij de chiropractor voelde het al wel weer wat beter aan maar hardlopen was door de pijn nog niet mogelijk. Daarom ook gestart met medicatie om de ontsteking te remmen en de pijn te stillen.

In het volgende weekend voor het eerst weer geprobeerd te lopen, waarbij de verwachting was dat de klachten zouden zijn verdwenen, dit bleek echter helaas niet het geval, deze waren nog net zo aanwezig als aan het begin van de week. Hierop besloten om, met nog maar een week te gaan voor de marathon, ook nog een sportarts te raadplegen. Gelukkig kon ik daar erg snel terecht en werd er ook direct een echo gemaakt. Daarnaast ook lokaal medicatie toegediend gekregen zodat de ontsteking sneller zou remmen en de pijn zou stillen. Dit hielp zeker, echter werd het na slechts een klein stukje hardlopen op de woensdag voor de marathon duidelijk dat ik zo echt geen 42,195km zou kunnen lopen. Op donderdag, op voorspraak van de sportarts, daarom ook nog een MRI scan laten maken om te bekijken of daar wat op te zien zou zijn. Dit was echter niet het geval waardoor het de vraag bleef wat nu exact de pijn veroorzaakte. Omdat er zowel op de echo als op de MRI scan te zien was dat er niet iets strucureel mis is met de knie de beslissing genomen om de marathon te lopen met lokale pijnstilling. De volgende vraag was nog wel wie dit toe zou kunnen dienen op de ochtend voor de marathon.

Een vriend, tevens huisarts, was bereid om dit te doen en aangezien hij een weekendje weg was in Oosterhout kwam dit qua route ook nog goed uit. Wel een vreemde gewaarwording om, op de ochtend voor een marathon, rond te dolen op een slaperig vakantiepark op zoek naar het juiste huisje. Deze pijnstilling werkte direct en hiermee had ik dan ook het vertrouwen dat ik de marathon zou kunnen lopen. In de auto op weg tussen Oosterhout en Eindhoven de knop omgezet en de focus verlegd van de knie naar de marathon. Een marathon is immers niet niks en focus is vereist om een optimale prestatie neer te kunnen zetten. De hartslagmeter gaf een hartslag aan van 135 terwijl ik rustig in de auto zat en enkel aan de marathon dacht, blijkbaar had de hartslagmeter ook weer wat behoefte aan beweging want deze waardes kunnen niet waar zijn.

Om 09.00 uur, met nog een uur voor de start, moest ik mij melden in het atletenhotel. Hier verzamelen alle atleten welke door de organisatie zijn uitgenodigd om de marathon te lopen. Dit zijn dan ook vooral veel lopers uit Kenia en Ethiopië maar ook veel lopers uit België omdat het Belgisch Kampioenschap vreemd genoeg (of niet..) al jaren in Nederland wordt georganiseerd. Rond 09.15 uur was het tijd om in te gaan lopen, en aangezien ik al drie weken bijna niet had hardgelopen door de knieklachten was ik erg benieuwd hoe dit zou gaan. Tot mijn verassing voelde ik dat de pijn in de knie nog steeds aanwezig was en vroeg ik mijzelf af of het toch niet beter zou zijn om niet van start te gaan. Uiteindelijk de beslissing genomen om van start te gaan, we waren er immers toch, en na de eerste kilometers aan te kijken of de pijn enigszins uit te houden zou zijn tijdens de marathon. Tijdens het inlopen gaf de hartslagmeter zelfs hartslag 180 aan, dit kon niet juist zijn maar wel vervelend aangezien de meter blijkbaar niet goed werkte terwijl ik tijdens de marathon mijn tempo daar mede op baseer. Om 09.40 uur richting de start waar ik voorin het startvak plaats mocht plaatsnemen, en op de tweede startrij stond achter een rij erg afgetrainde Kenianen. Een prima startplek dus aangezien de Kenianen na een kilometer toch al uit het zicht zijn en er vanaf dat moment meerdere wedstrijden in één wedstrijd plaatsvinden.

Voor de start al contact gelegd met een aantal Belgische atleten waardoor ik had besloten om het groepje te volgen die waren vertrokken op het schema welke ik ook wilde lopen, rond 3.20 min/km en dus 2.20.00 als streeftijd. Doordat één van de Belgische lopers een haas bij zich had was dit een goed groepje om in te lopen, vooral van belang is dat het tempo constant is en dat er dus geen energievretende tempowisselingen plaatsvinden. Het werd al vrij snel een slagveld in de groep waardoor we uiteindelijk nog met een klein aantal lopers overbleven. Er waren geen andere Nederlandse lopers in deze groep en ook niet in de groepjes voor ons waardoor ik lange tijd als eerste Nederlandse loper heb gelopen. Tussentijds de hartslagmeterband afgedaan en weggeworpen aangezien deze de meest vreemde resultaten gaf en ik hier niet afgeleid door wilde worden.

Met doorkomsten van 16.44 op het 5km punt, 33.46 op het 10km punt en 50.25 op het 15km punt liep het eerste deel van de marathon eigenlijk boven verwachting. De knie was op sommige momenten pijnlijk, echter was deze pijn draaglijk, anders dan tijdens de momenten waarop ik in de afgelopen twee weken heb geprobeerd hard te lopen, toen moest ik echt direct stoppen door de pijn. Rond het 20km punt kwam het parcours terug in het centrum van Eindhoven en helaas viel er
op dat moment ook een flinke bui waardoor de straat nog natter werd, vooral vervelend door het opspattende water waardoor de hamstrings, kuiten en achillespezen nog meer te voorduren krijgen. Op 20km kwamen we door in 1.07.11 en op het halve marathon punt op 1.10.54. Een eindtijd rond de 2.22.00 was op dit punt dan ook nog goed mogelijk. Een Duitse loper uit onze groep liep al langere tijd met een losse veter en besloot om deze toch maar eens vast te maken, hij gaf dit nog aan in de groep, wellicht in de hoop dat de groep het tempo zou laten zakken. In plaats hiervan werd het tempo in de groep verhoogd (het blijf een wedstrijd), waardoor ik zelf ook de in de problemen kwam. Blijkbaar liep ik al op mijn limiet, ik kreeg last van een steek onder mijn middenrif waardoor ik het tempo moest laten zakken en zodoende het contact met de groep verloor. Ik besloot om op mijn eigen tempo te gaan lopen en te hopen dat de steek zou verdwijnen. Dit gebeurde uiteindelijk ook, maar ik moest het tempo zo ver laten zakken dat ik een mooie eindtijd ook uit het zicht zag verdwijnen.

Omdat ik de strijd nog niet op wilde geven nog even gestopt bij mijn vader die klaar stond om een gelletje aan te geven en de tijd genomen om even op adem te komen en de hartslag wat te laten dalen. Het laten dalen van de hartslag lukte nog wel maar de benen begonnen steeds slechter aan te voelen. De kramp zat er aan te komen in bovenbenen en hamstrings en ook de kuiten gaven het signaal af dat ik hen wel genoeg had gemarteld. Bij het volgende gelletje, rond het 32km punt, ging het echt niet meer en ben ik wederom gestopt. Daarna nog een aantal maal weer geprobeerd om de race te vervolgen maar alles in mij zei dat ik moest stoppen. Na elke pas, zelfs op zeer rustig tempo, schoot de kramp er weer in en uiteindelijk de beslissing genomen om de handdoek in de ring te gooien en toch uit te stappen. Na een tijdje wachten werd ik opgehaald door een busje waarin ook al wat Kenianen hun plek hadden gevonden. Alhoewel ik er toch niet uitzie als een Keniaan begonnen zij goedlachs tegen mij aan te praten, waarover weet ik nog steeds niet aangezien zij hun lokale communicatie stug aanhielden. Een poging om in het Engels te vragen hoe het met hen was was ook gedoemd om te mislukken waardoor het in het vervolg erg rustig bleef in de bezemwagen. Doordat de binnenstad van Eindhoven volledig was afgesloten duurde het erg lang voordat we terug waren, waarbij ook nog bleek dat we niet in het hotel werden afgezet maar in het beursgebouw. Mijn talent om de -juiste- weg te vinden is onder normale omstandigheden al ver te zoeken, en het lopen van een deel van de marathon maakt dit er zeker niet beter op. Uiteindelijk toch aangekomen bij het hotel waar ik de bezorgde familie weer trof en mijn tas kon ophalen. Daarna terug naar huis en alle berichtjes beantwoord met een teleurstellend antwoord.

Al met al heb ik er alles aan gedaan om goed voorbereid aan de start te verschijnen van Eindhoven Marathon, ook nadat de knie begon tegen te sputteren en ik ben erg blij dat ik toch ben gestart. Dit was misschien gekkenwerk maar helpt in ieder geval nu al om deze teleurstelling te verwerken en niet constant de vraag te hoeven stellen wat als ik wel was gestart. De onzekerheid en stress die de situatie met de knie met zich meebracht in de afgelopen weken zal zeker niet mee hebben geholpen tijdens de marathon. De goede voorbereiding van voor de blessure neem ik echter weer mee naar de toekomst. Nu eerst goed herstellen, evalueren met trainer/coach Rob en daarna weer nieuwe plannen maken. Eerste doel is echter om weer pijnvrij te kunnen lopen, dat is toch echt een stuk leuker!

Publicatiedatum: 10 oktober 2017