Deze website maakt gebruik van cookies. Meer informatie Melding niet meer tonen

De Marathon van Rotterdam

Rotterdam, 8 april 2018

2.30.06, dat is niet de tijd waarvoor ik naar Rotterdam Marathon was gekomen…

Op basis van de trainingen in de afgelopen periode en een persoonlijk record van 1.07.04 gelopen tijdens de City Pier City in maart was ik ervan overtuigd dat een eindtijd 2.20.00 mogelijk zou zijn. Het is dan ook zeker een teleurstelling als de klok pas tien minuten later stil staat. Zoals altijd zijn er een aantal (mogelijke) redenen te benoemen voor het verschil tussen de gewenste en de daadwerkelijke tijd.

De eerste en volgens mij belangrijkste reden is dat ik na 15km last kreeg van het gebied onder mijn middenrif. Wat dit exact is en hoe dit veroorzaakt werd weet ik nog niet maar ik weet wel dat met deze klacht ontspannen lopen niet mogelijk was. Door deze pijn ben ik zelfs twee keer gestopt om dit wat te rekken en te hopen dat de klachten daarna verdwenen wat helaas niet of nauwelijks het geval was. Een tweede reden werd gevormd door blaren aan mijn voeten, zowel aan de voorkant waardoor mijn tenen al snel open lagen (foto’s van hen na afloop van marathon zijn beschikbaar maar minder fris) als aan de onderkant waardoor het voelde alsof mijn voeten hadden vlam gevat.

Daarnaast was de temperatuur voor de supporters lekker te noemen echter voor de lopers is een temperatuur rond de 10 graden ideaal. Bij de start was het al rond de 15 graden en gedurende de dag steeg de temperatuur richting de 20 graden. Omdat deze temperatuur al ruim van te voren was aangekondigd was dit geen verassing en had ik me hier dan ook op ingesteld. Op vrijdag bespraken trainer/coach Rob en ik dit ook nog tijdens onze laatste bespreking waarbij Rob aangaf dat deze temperatuur al snel een effect van minuten heeft op de verwachte eindtijd. Omdat de 2.20.00 het reële doel was bij ideale omstandigheden was zijn advies dan ook om het doel eerder (bij) te stellen op een tijd rond de 2.24.00. Omdat ik me erg goed voelde en een eindtijd van 2.24.00 mij ook niet tot tevredenheid zou stemmen besloot ik toch vast te houden aan het initiële doel van 2.20.00 en nog meer risico te nemen dan ik al zou doen met een doel van 2.20.00 terwijl mijn persoonlijk record 2.26.21 is (Rotterdam, 2017).

Een vierde reden is de te harde start, zelfs in vergelijking met het schema 2.20.00. Er werd al snel een groep gevormd met daarin ook Edwin de Vries (uiteindelijk 1e NL) en deze groep liep een gemiddeld tempo rond 3.17 minuut/km. Dit is voor mij eigenlijk te hard echter omdat er direct achter ons geen andere groepen te vinden waren besloot ik in deze groep te blijven lopen, wetende dat het tempo eigenlijk te hoog lag voor mij.

Witte boterhammen met appelstroop
Dan de wedstrijddag zelf. Deze begon om 06.00 uur met het signaal van de wekker dat het vandaag D-day was. Doordat ik op zaterdag een hele relaxte dag had gehouden en in de middag zelfs nog een paar uur had geslapen was de nacht van zaterdag naar zondag niet echt een succes. Doordat ik niet moe was sliep ik pas erg laat in en door de spanning slaap je toch vaak wat onrustiger dan gebruikelijk. Het bericht van mijn trainer, dat niet de laatste nacht maar de nacht daarvoor, het belangrijkste is in voorbereiding op een wedstrijd helpt dan wel weer. Nadat ik was opgestaan ben ik direct mijn hardloopkleren ingestapt en ben ik 10 minuten buiten gaan wandelen en hardlopen ten einde het lichaam wakker te krijgen en daarnaast de eetlust wat op te wekken op dit vroege tijdstip in het weekend. Daarna douchen en ontbijten. Dit ontbijt neem ik drie uur voor de start van de wedstrijd en ziet er eigenlijk altijd hetzelfde uit: vier tot zes witte boterhammen met appelstroop met daarnaast vooral water en nog een kop koffie om echt wakker te worden. Daarna nog even een half uurtje terug in bed met vooral in gedachten dat ik niet terug in slaap zou moeten vallen. Rond 08.00 uur richting het WTC gebouw waar er een aparte ruimte is voor subtopatleten en waar de verdere voorbereiding gedaan kan worden. Dit betekent vooral veel wachten, soms nog een lichte massage, heel vaak naar het toilet (zal er dan toch iets van spanning zijn…)  en inlopen. Omdat de start dit jaar aan de voet van de Erasmusbrug was en niet op de Coolsingel werden we om 09.15 uur al naar de start begeleid. Dit levert altijd chaotische situaties op omdat het op dat moment al erg druk is in de stad, de lopers op dit moment erg zenuwachtig worden/zijn en omdat het nogal een uitdaging is om met een groep van 30 (buitenlandse) atleten gezamenlijk één kilometer te wandelen zonder iemand kwijt te raken. Omdat ik, zonder veel geografische kennis, de Erasmusbrug nog wel weet te vinden vanaf het WTC, vormde dit voor mijzelf geen probleem en kwamen we rond 09.30 uur bij de startlocatie aan. Helaas was het daar niet meer mogelijk om in te lopen maar door de hoge temperatuur was het ook niet echt nodig om nog een echte warming-up te doen.

Gedrang aan de start
Om 09.55 uur was het weer de beurt aan Lee Towers om zijn liedje te zingen (dat je nooit alleen loopt) en daarna was het wachten op het kanon welke het officiële startschot vormt. Terwijl je uit vorige ervaring weet dat dit kanon erg veel herrie maakt is het toch altijd weer schrikken als dat ding daadwerkelijk af gaat. De start verliep enorm zenuwachtig en er werd enorm geduwd en getrokken. Waarom is mij een raadsel, je hebt immers genoeg tijd, anders dan bijvoorbeeld bij een 1500m op de baan waarbij positie vanaf seconde één cruciaal is. Daarnaast gaat er vooraan in het startveld iets mis rondom Khalid Choukoud waardoor er op diverse plaatsen valpartijen ontstaan. In de NOS Studio Sport uitzending van zondagavond wordt dit vrij duidelijk in beeld gebracht en daarin valt ook nog net te zien hoe ik probeer als veredelde hordeloper om niet te gaan staan op de Kenianen die tegen de vlakte zijn gegaan. Deze manier van een marathon starten is natuurlijk niet echt ontspannen te noemen maar zelf heb ik hier niet erg veel last van gehad.

De eerste kilometers
Doordat we direct de Erasmusbrug op gingen was het vrij gemakkelijk om al snel weer mijn eigen tempo te vinden en te bekijken of er groepjes gevormd zouden worden waarin ik mee zou kunnen lopen. Dit was dus al vrij snel het geval en omdat de benen goed voelden besloten om bij het groepje met Edwin de Vries en een aantal voor mij onbekende buitenlandse lopers aan te sluiten. Omdat het tempo eigenlijk al iets te hoog lag voor mij ben ik vooral achterin de groep gaan lopen, uit de wind waardoor je jezelf eigenlijk mee laat trekken door het tempo van de groep. Tot het 10km punt verliep alles dan ook eigenlijk prima, behalve het feit dat ik eigenlijk te hard liep en op dit punt al 30 seconden voor lag op het schema welke was voorzien. Vrij snel na dit punt kreeg ik last van mijn voeten, vooral aan de onderkant waardoor het lijkt alsof je voeten in brand staan. Erg pijnlijk, maar hier valt nog wel doorheen te lopen, zeker wanneer je op weg bent naar een goede eindtijd. Bij het 15km punt lag ik zelfs 45 seconden voor op schema echter kwam daar ook het besef dat ik het tempo van deze groep geen marathon lang zou kunnen volhouden en dat ik de groep wellicht beter zou kunnen laten lopen en mijn eigen tempo moeten gaan lopen zodat ik mezelf niet zou opblazen.

Lopen op karakter
Ergens tussen het 15 en 20km punt heb ik dit dan ook gedaan echter waren toen ook de middenrif klachten erg aanwezig waardoor het niet mogelijk was om een goed eigen tempo aan te vangen. In één keer ging het tempo van 3.17 minuut/km naar 3.27 minuut/km terwijl schema 2.20.00 kilometertijden rond 3.20 vereist. Op het halve marathon punt kwam ik nog wel door in 1.10 wat dus een eindtijd van 2.20 zou kunnen betekenen echter voelde ik me op dat punt al zo slecht dat ik wist dat ik me op een andere eindtijd zou moeten richten. Dit zijn zware punten in een wedstrijd omdat de teleurstelling dan binnenkomt dat de 2.20.00 vandaag niet gehaald zal worden en dit wel de tijd is waarvoor je zo hard hebt getraind. Tussen het 25 en 30km punt heb ik nog geprobeerd om aan te sluiten bij andere groepjes maar dit bleek niet mogelijk. In het eerste deel van de marathon heb ik teveel energie gegeven om het groepje bij te houden en deze energie kom ik nu tekort om een goed tempo vast te kunnen houden. Vanaf het 30km punt werd het een hele vervelende marathon en kwam het tempo op een niveau welk ik normaal gemakkelijk in trainingen loop. Dit werd ook vooral een mentale kwestie, een reden om echt af te zien en op het maximale tempo door te lopen vond ik niet meer, ook een tijd rond de 2.25.00 was inmiddels uit zicht waardoor ik besloot om de marathon uit te lopen en niet teveel meer te forceren.

3e plek Nederlandse Mannen Senioren
Omdat de marathon door de hoge temperaturen een slagveld was geworden en ik wist dat er niet veel Nederlandse lopers voor mij liepen heb ik er op de Coolsingel nog een sprint uit geperst om twee andere Nederlandse lopers net voor te blijven. Hierdoor ben ik nog als 3e geëindigd bij de Nederlandse Mannen Senioren. Dit relatieve resultaat, samen met het feit dat ik de marathon toch heb uitgelopen met enorm pijnlijke klachten, maakt mij nog wel enigszins trots.

Nu eerst herstellen en daarna weer plannen maken voor de komende maanden!

Publicatiedatum: 9 april 2018