Deze website maakt gebruik van cookies. Meer informatie Melding niet meer tonen

Net op tijd hersteld voor de Bruggenloop?!

Vandaag, met nog exact één week te gaan tot de Bruggenloop Rotterdam op zondag 8 december, had ik eindelijk weer eens het gevoel dat ik lekker heb kunnen lopen. Na de verrassend goed verlopen Zevenheuvelenloop ging het de afgelopen twee weken wat moeizaam. In de week na de Zevenheuvelenloop op maandag rust gehouden en op dinsdag vervolgens een eerste rustige duurloop van 13km en toen merkte ik al dat er wel wat schade was. Vooral de spieren in de bovenbenen en de hamstrings waren echt pijnlijk waarbij het gevoel nog het best te omschrijven was als een beurs gevoel. Niet vreemd ook als je vier weken na de marathon al weer met meer dan 20km per uur de heuvels af gaat, maar toch. Op woensdag vervolgens wellicht te vroeg gestart met een baantraining van 7 x 1200m in tempo 3.15 met loopmaatje Maarten in Zoetermeer. Dit was ook pas weer de eerste baantraining na de marathon, voor de Zevenheuvelenloop had ik enkel nog maar duurlopen gedaan, waardoor het echt weer even wennen was om op de baan te lopen. Wel weer echt een lekker gevoel, op dat soort momenten voel ik me weer echt een atleet, opbouwend richting een volgend doel. Gezellig ook om met Maarten te kunnen trainen en live bij te kunnen praten met trainer Rob. Vervolgens op donderdag rust omdat ik wel merkte dat de benen wat herstel nodig hadden, maar op vrijdagmiddag al weer een snelle lange duurloop van 20km. Het weer was fantastisch, als het werk het toelaat ga ik dan wel eens vroeg naar huis en ga ik eerst lopen in het daglicht om vervolgens daarna nog wat verder te werken. Ook dat kan een goede werk-privé balans zijn. Op zaterdag nog een rustig duurloopje in het Rotterdamsche om vervolgens op zondag een lange duurloop te doen in het mooie Friesche polderlandschap in de omgeving van Hurdegaryp, waar vriend Jesse zich met zijn gezin heeft gevestigd. Waar we eerst liepen in één van de mooiste loopgebieden van Nederland, de Schoorlse duinen, is nu het meren- en polderlandschap van Friesland het decor geworden van onze gezamenlijke passie. Het weektotaal werd hiermee 90km, verdeeld over 5 trainingen. De langste en zwaarste week sinds de marathon, nu 5 weken geleden.

Moeizaam
De week nadien begon met een baantraining, helaas was Maarten te geblesseerd om op de baan te lopen waardoor ik de 8 x 1000m training alleen heb afgewerkt, in gemiddeld tempo 3.12. Ik merkte tijdens het inlopen al dat de benen nog steeds niet erg meewerkten en vroeg me bij het inlopen zelfs af of het verstandig zou zijn om deze zware training te gaan doen. Een intervaltraining vraagt immers veel van het lichaam en kan al snel zorgen voor verergering van kleine blessures. Zoals eigenlijk altijd toch maar besloten om de training aan te vangen en gaandeweg te kijken het zou verlopen. Alhoewel het tempo met 3.12 nog best goed te noemen was, was het gevoel compleet anders. Na iedere interval ging ik meer uitkijken naar het einde van de training en het idee om de laatste twee intervallen in een sneller tempo te doen viel dan ook in het water, ik was al lang blij dat ik de training zou kunnen afronden. Ook het uitlopen was best een kwelling te noemen en ik was blij dat ik weer bij het clubhuis in Zoetermeer terug aankwam. Ik vroeg me nu echt af wat er aan de hand was. Dinsdagochtend wist ik het: ik stond op met enorme keelpijn en een soort van grieperig gevoel. Dit was voor mij direct de verklaring waarom het de afgelopen tijd zo moeilijk verliep en ook waarom de benen zo zwaar aanvoelden en het herstel zo langzaam verliep. Omdat ik op dinsdag en woensdag met het HR MT op de hei zat (een hotel in waar anders dan Rotterdam) had ik niet echt tijd om te gaan trainen, afgezien dan van een vroege ochtendloop op de woensdag van de Erasmusbrug naar de Willemsbrug, en dat kwam prima uit ook. Om het lichaam goed te laten herstellen vervolgens ook rustdagen ingebouwd op donderdag en zaterdag en op vrijdag een klein rondje gedaan van 7km.

Beter
Op zondag voelde ik me echt weer beter, nog wel wat verkouden, maar zeker niet grieperig meer. Ik besloot om rond het middaguur te gaan lopen en gaandeweg te besluiten hoeveel kilometer dit zou worden. Uiteindelijk had ik weinig last meer van de spieren in mijn benen en besloot ik de ronde geheel af te ronden en met 20km op te teller thuis te komen. Het tempo was met 3.53 gemiddeld per kilometer lang niet slecht.

 

 

Publicatiedatum: 4 december 2019