Deze website maakt gebruik van cookies. Meer informatie Melding niet meer tonen

NK Amsterdam Marathon 2018

Rotterdam, 21 oktober 2018

Gemengde gevoelens blijven mij bij wanneer ik terugblik op de marathon van Amsterdam 2018. Enerzijds trots aangezien ik met 2.25.42 een nieuw
persoonlijk record heb gelopen en een 6e plaats heb behaald tijdens het Nederlands Kampioenschap Marathon 2018. Anderzijds enigszins teleurgesteld met mijn eindtijd, zeker gezien ik op het halve marathon punt nog afstevende op een eindtijd van 2.20.00. Welk gevoel de boventoon gaat voeren op de langere termijn weet ik nog niet, maar dit zal de komende tijd vanzelf wel uitwijzen.

Olympisch stadion
Het idee om dit jaar de marathon van Amsterdam te lopen kwam op een wat vreemde manier tot stand, namelijk toen ik in maart samen met mijn vader in het Olympisch stadion een bezoek bracht aan het WK Allround schaatsen. Het idee om de marathon te starten en te finishen in het Olympisch stadion sprak mij erg aan, daarnaast was de marathon van Amsterdam tevens het toneel van het Nederlands Kampioenschap en op dat moment leek het erop dat wellicht zelfs een podiumplaats mogelijk zou zijn.

Trainingsweken
Met trainer en tevens coach Rob van der Valk heb ik in juli het 12-wekenschema richting de marathon vastgesteld. Grofweg kwam dit schema neer op drie lange zware trainingsweken tussen de 150 en 170km, een aantal weken tussen de 100 en 120km en een aantal herstelweken na lange trainingsweken. Het aantal wedstrijden bleef beperkt aangezien de ervaring leert dat ik vooral in vorm raak met veel trainingen en dus veel kilometers. De wedstrijden welke we hadden opgenomen waren de Halve Marathon van Oostland en de Bredase Singelloop 5km. Deze voorbereiding is bijna volgens plan verlopen. Enkel een week ziekte rondom de Halve Marathon van Oostland gooide wat roet in het eten, waardoor ik deze wedstrijd niet kon finishen en mezelf hierdoor niet kon testen voor de marathon. De Bredase Singelloop verliep echter heel positief met een snelle tijd op de 5km en de bevestiging dat het met de vorm wel goed zat.

Toploopsters

In de laatste week voorafgaand aan de marathon werd het vertrouwen steeds groter dat de marathon een succes zou kunnen gaan worden. De vorm was goed, ik was gezond en de weersverwachtingen waren erg gunstig met een relatief lage temperatuur en zwakke wind.
Op de vrijdag voor de marathon besprak ik het raceplan met Rob en we waren er snel over uit dat het volgen van de eerste vrouwengroep, met hierin diverse Ethiopische en Keniaanse toploopsters, een goed idee zou zijn indien deze groep niet te hard van start zou gaan. Hiertoe zou ik het tempo gecombineerd met mijn hartslag in de gaten houden en terugschakelen mocht het tempo of mijn hartslag te hoog worden. Een aanvangstempo van 3.20 min/km zou mogelijk moeten zijn waarbij een eindtijd rond 2.21.00 dan het resultaat zou zijn.

Onduidelijkheid

at ik na afloop van de race ook echt als Nick van der Poel in de uitslag terecht zou komen…

Goed ontbijten
Na een verrassend goede nacht, doorgebracht bij mijn ouders aangezien zij met mij mee zouden gaan naar de marathon, begon de racedag al om 06.00 uur, en dat op een zondag. Het lichaam heeft enige tijd nodig om wakker te worden en dus zat ik even na zes uur naar wat herhalingen te kijken van de eredivisiewedstrijden welke op zaterdagavond waren gespeeld, wachtende op het moment waarop ik mocht gaan ontbijten, zo’n drie uur voor de wedstrijd begint. Dit ontbijt is altijd een uitdaging, gezien het vroege tijdstip en het feit dat je toch wel goed moet eten voor zo’n inspanning. Rond 07.30 uur vertrokken we met ouders en zus naar Amsterdam. Deze ondersteuning van familie tijdens de wedstrijd is eigenlijk pure noodzaak geworden doordat er op diverse punten energiegelletjes en water moet worden aangegeven en het geen goed idee is om dit aan wildvreemden over te laten.

Paniek voor de start
Rond 08.15 uur kwamen we aan in Amsterdam en begon het laatste deel van de voorbereiding. Het is vooral belangrijk om goed warm aan de start te komen en dus toch nog een aantal kilometer in te lopen, dit terwijl de marathon al lang genoeg is zou je zeggen… Na het inlopen heb ik mijn wedstrijdtenue aangetrokken en ben ik snel richting het startvak gelopen welke om 09.15 uur zou sluiten. Aangezien meerdere lopers dit idee hadden zorgde dit voor enige paniek aangezien er honderden lopers voor mij stonden en ik op tijd in het startvak wilde staan om vooraan te kunnen starten. Via een sluiproute en een bereidwillige vrijwilliger die mij er door liet uiteindelijk soepel het Olympisch stadion binnengekomen waar ik mocht plaatsnemen in het eerste startvak, net achter de topatleten uit voornamelijk Kenia en Ethiopië. Waar in Rotterdam altijd Lee Towers met You Will Never Walk Alone uit de boxen galmt is het in Amsterdam vooral Bloed Zweet en Tranen, beide redelijk op de marathon toepasbare songs dacht ik zo.

Tempoversnellingen
Om exact 09.30 uur klonk het startschot en mochten we dan eindelijk van start. Alhoewel de marathon lang genoeg is levert dit altijd toch wat spannende momenten op aangezien lopers van links naar rechts slalommen om in een goede groep terecht te komen. Bijna altijd gaat de eerste kilometer te hard, ik denk vooral veroorzaakt door enthousiasme en het feit dat je dan eindelijk los mag, als racepaarden die los mogen uit hun box tijdens een paardenrace. Nog in de eerste kilometer worden er groepjes gevormd en zie je iedereen om zich heen kijken of het juiste groepje gevonden is. Ik bevond me in een groep met daarin een aantal Ethiopische en Keniaanse topatletes die gehaast werden door één Ethiopische tempomaker (“haas”) en een aantal Nederlandse lopers die normaal gesproken tussen de 5e en 8e plaats zouden eindigen op het NK. Het tempo zakte al vrij snel terug naar 3.24 min/km wat zou resulteren in een eindtijd rond 2.24-2.25. Omdat mijn benen goed aanvoelden en mijn streeftijd sneller was dan de tijd waarin dit tempo zou resulteren maakte ik een keuze waarvan ik wist dat dit een vrij risicovolle zou zijn, namelijk alleen weglopen uit deze groep en proberen de sprong te maken naar de groep welke voor deze groep liep. Dit was namelijk de groep met de eerste toploopsters in de wedstrijd, gehaast door een aantal mannelijke tempomakers. Aangezien deze groep al een flink stuk weg was gelopen moest ik mijn tempo fors verhogen om bij deze groep aan te sluiten, dit zijn tempoversnellingen die je liever niet hebt tijdens een marathon omdat dit energie kost die je later in de race nog nodig hebt. Uiteindelijk kwam ik na een kilometer, gelopen in 3.08 min/km, aan bij de groep en zag ik dat er maar liefst drie tempomakers voorop liepen met daarachter vier vrouwen en wat lopers die bewust waren aangesloten bij deze groep. Het tempo van deze groep lag met gemiddeld 3.17 min/km nog wat hoger dan ik had gedacht, het verschil met de groep daarvoor met daarin o.a. de uiteindelijke Nederlands Kampioen Michel Butter was ook niet zo heel groot. Nu ik de aansluiting had gevonden bij deze groep was het echter geen optie meer om er niet bij te blijven, zeker gezien we langere tijd langs de Amstel liepen en de wind daar toch goed voelbaar was en het lopen in een grotere groep er dan voor zorgt dat je minder energie verbruikt dan alleen lopen en alle wind moeten opvangen.

Tegenslag
Op het halve marathon punt kwamen we door in een tijd van 1.10.13. Wanneer we dit tempo zouden vasthouden zou een eindtijd in de 2.20 dus mogelijk moeten zijn

, alhoewel je altijd rekening dient te houden met wat verval aangezien het tweede deel van de marathon altijd zwaarder is dan het eerste deel. Zoals wel vaker viel de groep waarin ik liep uiteen na het halve marathon punt. Er ontstonden kleinere groepjes, vooral veroorzaakt doordat voor de toploopsters hier de wedstrijd echt begint en het ieder voor zich wordt. Ik merkte zelf ook dat het lichaam begon te protesteren en het zwaarder werd, tussen het 20 en 25km punt had dit nog geen impact op het tempo, dit lag gemiddeld nog steeds rond 3.20 min/km. Na het 25km punt kreeg ik echter last van mijn middenrif en werd kreeg ik steeds meer last van steken waardoor ik mijn tempo moest laten zakken en alleen kwam te lopen. Omdat de steken steeds heftiger werden en hardlopen eigenlijk niet meer mogelijk was, besloot ik om even te stoppen en het middenrif wat te rekken en te strekken. Helaas kostte mij dit bijna een minuut. Hierna ben ik verder doorgelopen op een rustiger tempo dan waarin ik met de groep liep. In plaats van 3.20 min/km liep ik 3.30 min/km en uiteindelijk nog iets langzamer. Mentaal was dit ook een lastige switch aangezien ik eerst koerste op een eindtijd rond 2.20-2.22 en deze eindtijd nu in rook zag opgaan. De knop kon ik echter vrij snel omzetten door een nieuw doel te stellen, namelijk dat ik in ieder geval de marathon wilde uitlopen in een nieuw persoonlijk record.

Afzien
Na een laatste energiegelletje met cafeïne rond het 33km punt begon rond het 35km punt het echte afzien. De kilometers vlogen niet meer voorbij zoals in de eerste helft van de marathon, maar kropen voorbij, waarbij ik mij regelmatig afvroeg waarom ik dit ook alweer zo leuk vond?! Het tempo zakte verder naar 3.37 min/km tussen 35 en 40km en daarna nog iets verder naar 3.45 min/km. Na het Vondelpark te hebben doorkruist was het nog een lange rechte weg naar de finish, waarbij die lange rechte weg helaas tegen de windrichting in lag. Met nog 300m te gaan loop je door de marathonpoort het Olympisch stadion binnen en probeer je het tempo nog wat te verhogen, om er toch nog iets uit te persen wat door anderen herkend zou kunnen worden als een vorm van eindsprint. Na de finish eerst een halve minuut over een hek gebogen gestaan om de spieren, die voor het gevoel in brand staan, te ontlasten. Daarna al zwaaiend naar de familie mezelf al vrij snel de vraag gesteld wat ik nu eigenlijk van deze prestatie moest vinden. Door de pijn in het lijf werd deze vraag al vrij snel weer naar de achtergrond verdreven.

Persoonlijk record
Het was voor mij erg belangrijk om deze marathon uit te lopen na twee mislukte marathons (Eindhoven 2017; blessure aan knie) en Rotterdam 2018 (te snel gestart met warm weer). Met mijn tijd van 2.25.42, terwijl mijn persoonlijk record 2.26.21 was, kan ik daarom tevreden zijn. Daarnaast kan ik best trots zijn op het feit dat ik van alle 12.135 deelnemers de 31e plaats heb behaald, op het Nederlands Kampioenschap een 6e plaats heb weten te veroveren en met een gemiddelde snelheid van 17,3 km per uur een marathon weet te lopen. In de komende periode zal ik samen met trainer/coach Rob deze marathon grondig evalueren en daarna nieuwe plannen maken voor de komende periode. Wat ik nu wel al weet is dat dit zeker niet de laatste marathon is geweest en de zin en ambitie aanwezig is om iedere dag weer een stukje beter te worden!

Publicatiedatum: 23 oktober 2018