Deze website maakt gebruik van cookies. Meer informatie Melding niet meer tonen

Nog 3 weken tot de marathon!

Alhoewel ik ook afgelopen vrijdag, zaterdag en zondag al op Texel verbleef, voelde de maandag aan als de daadwerkelijke start van de Texelse trainingsstage. Logisch ook, deze week stonden de 160 kilometers op het programma, de laatste zware trainingsweek op weg naar de marathon.

Zware training
Voor de maandag stonden er twee trainingen op het programma, een korte rustige ochtend duurloop van ca 5km en een zware intervaltraining op de Texelse atletiekbaan. De 5km ochtendloop werd uiteindelijk een duurloop van 11km, ik verkeek me wat op het rondje wat ik in gedachten had, dit terwijl ik toch al talloze keren in Texel ben geweest. Na deze uitgelopen training hield ik me hart nog meer vast voor de zware middagtraining. Op het programma stond 7 keer een 2000m interval op tempo 3.10 min/km. Het lichaam voelde best goed aan toen ik met de auto naar de atletiekbaan reed en het nummer Dance Monkey van Tones and I was zeer geschikt om nog meer zin te krijgen in de training. De atletiekbaan van Texel ligt enigszins

verscholen achter het gemeentehuis en tussen de voetbalvelden en wielrenbaan in Den Burg maar biedt verder een prima accommodatie. Voor een bedrag a 1,50 EUR mag je de atletiekbaan op die vier banen telt (vaak zijn dit er zes of acht). Na drie rondjes inlopen op de wielerbaan en wat rekken en strekken was het dan echt tijd om de training te starten. Zo’n zware training begin ik altijd wat weifelend, je weet dat het enorm afzien wordt en op een gegeven moment moet je maar gewoon beginnen en het afzien gaan ervaren. Omdat er, zoals altijd op Texel, een vrij harde wind stond besloot ik om vooral niet te hard te starten en het tempo in eerste instantie rond 3.15 min/km te houden. Achteraf bleek dit een zeer verstandige keuze. Net zoals tijdens bijna alle zware intervaltrainingen wist ik na de eerste keer 2000m (vijf rondjes) niet hoe ik deze training in hemelsnaam zou moeten voltooien. Gelukkig zat er dit keer 3,5 minuut rust tussen de intervallen en bracht deze tijd het nodige herstel. Net zoals vorige week dacht ik ook na de tweede en derde interval dat het compleet afwerken van de training nooit mogelijk zou zijn, echter bedacht ik me na de vierde interval dat ik al weer over de helft was en dat het de laatste zware intervaltraining was voor de marathon. Opgeven was ook nu geen optie en uiteindelijk maakte ik natuurlijk gewoon de training af. Wel was duidelijk dat dit uit mijn tenen moest komen en dat het herstel van deze training wel enige tijd zou kosten.

Vertrouwen
Op dinsdag bleek inderdaad dat de zware training zijn sporen had nagelaten. Het hele lichaam voelde nog wat vermoeid en beurs. Op het programma stond 20km, ik besloot om deze kilometers in tweeën op te delen zodat de belasting wat minder groot zou zijn: in de ochtend rustig 7km en in de middag (wederom rustig) 13km. Op deze manier krijgt het lichaam het nodige herstel maar worden de kilometers toch gemaakt. Ook op woensdag wederom twee trainingen: het inmiddels standaard geworden ochtendrondje gevolgd door een lange duurloop van 20km in de middag. De ochtendloop voelde verre van goed aan, het lichaam voelde zelfs wat warm en ziekjes aan maar na een goed ontbijt, wat uurtjes herstel, een lunch en een middagdutje ging de middagtraining als een speer. Ik besloot om vanaf Den Burg naar De Koog te lopen en dan het duinpad in richting De Cocksdorp. Na 10km omgedraaid en dezelfde weg weer terug. Op de heenweg had ik de wind heerlijk in de rug en vlogen de kilometers voorbij waarbij ik zelfs een aantal kilometer rond 3.30 min/km liep (17,5 km per uur). Door deze snelle kilometers was ik lekker warmgedraaid waardoor de terugweg ook soepeltjes verliep, wel wat minder snel door de tegenwind, maar het goede gevoel was terug. Uiteindelijk kwam ik weer op het vakantiepark aan met 20km in de benen, maar belangrijker nog: met het goede gevoel en het vertrouwen dat het lichaam wel degelijk in orde is. Na twee trainingen per dag op maandag, dinsdag en woensdag staat er de komende dagen slechts één training op het programma.

Slecht weer
Terwijl het toch veel heeft geregend vanaf maandag heb ik veel om de buien heen kunnen lopen, maar op donderdag was dit helaas niet het geval. Het heeft letterlijk heel de dag keihard geregend waardoor er geen ontkomen meer aan was. Na een tijd gewacht te hebben besloot ik rond 10.30 uur maar gewoon te gaan en mezelf aan de omstandigheden over te geven. Na 5 minuten was ik al kletsnat en het lopen door het Texelse landschap doet dan nogal mistroostig aan. Gelukkig waren de eerste kilometers door het bos waardoor er nog wat beschutting was maar na een kilometer of vijf was dit voorbij en werd het echt bikkelen. De kilometertijden bleven vrij stabiel rond 4.05 min/km, inmiddels een soort steady pace welke ik op ieder moment van de dag kan lopen. Na een kilometer of tien was ik er echt wel klaar mee, maar toen was ik ongeveer op de helft. Gelukkig had ik muziek op en besloot ik maar om te concentreren op Oscar and the Wolf en Shawn Mendes. Na 19km kwam ik weer aan op het vakantiepark en wilde ik maar één ding: warm douchen en terug mijn bed in. En zo geschiedde…

 

Terug naar huis
Nadat ik op donderdagmiddag terug naar huis was gereden, een mooie activiteit voor deze herfstachtige omstandigheden, rende ik op vroege vrijdagochtend weer vrij fris door het Kralingse Bos voor twee rondjes Plas. Ik wilde de vrijdagtraining in de ochtend uitvoeren zodat er een volledige dag herstel zou volgen tot aan de zware laatste marathontraining die zaterdagochtend 09.30 uur op het programma stond. Met trainer Rob op de fiets een grote ronde van 35km met daarin vier maal vijftien minuten op het gewenst marathontempo 3.20 min/km. Deze training vormt altijd het eigenlijke sluitstuk van de marathonvoorbereiding. Hierna wordt zeker nog wel getraind maar niet meer zo heftig en tot aan de marathon ook steeds minder.

Opdrachten
Op zaterdag stond dus de laatste zware training op het programma. Om de vroege marathonstart de simuleren begonnen we deze training ook om 09.30 uur. Voor een zaterdag toch wel vrij vroeg tegenwoordig. Eerst nog even het raceplan van de marathon doorgenomen waarbij we vooral hebben besproken dat gezien mijn huidige vorm het eerste deel van de marathon soepel zou moeten verlopen en ik zelfs een beetje zou kunnen genieten bij een tempo van ca 3.20 min/km. De vooraf bedachte tempo’s en bijbehorende hartslagen dienen als richtlijn maar niet meer dan dat. Het gevoel en de omstandigheden op de dag zelf zullen een grote rol spelen waardoor het niet verstandig is om alle waardes nu al vast te stellen. Een tweetal acties die ik nog van trainer Rob heb meekregen zijn om mezelf enerzijds ook mentaal klaar te gaan maken voor de marathon, alhoewel mijn vorm ontzettend goed is zal vooral het laatste deel van de marathon afzien blijven waarvoor je ook mentaal echt klaar dient te zijn. Zaken die hierbij kunnen helpen zijn bv het visualiseren van de race, jezelf inbeelden hoe de wereld er uit ziet tijdens de laatste tien kilometer van de marathon. De benen doen dan erg veel pijn, de longen staan in brand, de ademhaling loopt tegen hyperventileren aan, de klok tikt weg en tegenstanders voor een NK medaille zien er nog zo fris uit en lijken nergens last van te hebben. Wat denk en voel je dan? Laat je het hoofd hangen of ben je in staat om dit om te buigen naar een onverzettelijk gevoel? De tweede opdracht is om tussen mijn oren te krijgen dat voordat ik een beslissing neem tijdens de marathon ik eerst minimaal 20 seconden nadenk voordat ik de actie, zoals een versnelling, vertraging of een andersoortige actie, onderneem. Even tot twintig tellen dus..

Zware maar goede training
Afijn, om 09.30 uur exact gingen we start. De ronde ging vanaf Kralingen langs de Kralingse Plas, de Boezemlaan uit, langs de Rotte helemaal naar de A12 bij Bleiswijk en vervolgens weer terug. Tweemaal 17,5km maakt 35km. Het eerste blok van 15 minuten startte op het moment dat we de Rotte in zicht kregen, het gewenste tempo werd al snel bereikt maar echt lekker voelde het niet aan. Ik moest al aardig m’n best doen om het tempo te lopen, wat vaak ook wel zichtbaar is aan mijn loopstijl, het wordt dan meer werken en wringen dan comfortabel lopen. Het lichaam moest duidelijk nog warm, soepel en wakker worden en dat gaat vrij snel bij een snelheid van ca 18 km/uur maar echt lekker voelt het niet. Uiteindelijk ging het kwartier in het gewenste tempo maar gezien het zeker niet makkelijk ging, we nu nog de wind in de rug hadden en ik dus nog drie blokken te gaan had maakte ik me wel enigszins zorgen, dit zou wel eens een slijtageslag kunnen worden. Na 10 minuten relatieve rust (doorlopen op snelheid van ca 15 km/uur) was het tijd voor het tweede blok van 15 minuten. Alhoewel het lichaam inmiddels warm was viel dit nog niet mee en begon ook de rechterkant van mijn middenrif te klagen. Ook dit blok ging nog voor de wind waarbij het tempo wederom gemiddeld rond 3.20 min/km lag. Na de tweede keer 10 minuten rust was het tijd voor het derde blok, de eerste ook tegen de wind in. Omdat het middenrif een soort van latent pijn deed besloot ik om even te stoppen en via de schuttershouding oefening de spieren rond de heup los te maken. Dit had direct effect, goed om te onthouden dus ook wanneer ik hier nog eens last van krijg. Omdat de wind met kracht 5 echt fors te noemen was in het open landschap langs de Rotte besloot ik achter trainer Rob aan te lopen, die met zijn MTB mee was. Niet alleen loop je dan gedeeltelijk uit de wind, het maakt het voor mij ook mogelijk om als een soort van terriër vast te bijten in het wiel en niet meer los te laten. Het derde blok ging verrassend goed, met tempo’s wederom rond 3.20 min/km maar nu dus tegen de wind in en inmiddels met bijna 20km in de benen. Tegen het einde liep ik zelfs naast Rob en gaf ik, enigszins met een grote mond, aan dat het een eitje was. Na de derde keer 10 minuten was het tijd voor het laatste blok. We spraken af dat ik de eerste twee kilometer achter Rob aan zou lopen en daarna de laatste 8 minuten zelf tegen de wind in zou lopen aangezien het ook tijdens de marathon zo kan zijn dat je alleen loopt en er niemand in de buurt is om de wind te breken. De benen begonnen inmiddels wel wat pijn te doen en de eerste kilometers achter Rob aan waren dan ook wat moeizaam, het vooruitzicht om zelf tegen de wind in te beuken sprak me op de één of andere manier helemaal niet meer aan, maar natuurlijk was het geen optie om maar achter Rob aan te blijven hangen, zeker niet na mijn opmerking dat het een eitje was. Toen Rob eenmaal niet meer voor me reed was het duidelijk dat de laatste minuten van deze training zware minuten zouden worden. Mijn hartslag liep al snel op van 170 naar 175 waarbij de lekkere tred achter Rob aan had plaatsgemaakt voor beuken, wringen en afzien. Met nog twee minuten te gaan besloot ik alle remmen los te gooien waarbij de snelheid richting de 20 km/uur ging. Het piepte en het kraakte maar uiteindelijk lukte het dus zelfs nog om het tempo naar het einde toe te verhogen. Toen het laatste kwartier over was hing ik eerst een paar seconden, hijgend als een paard, tegen en auto aan maar al vrij snel merkte ik dat het eigenlijk wel weer ging. Het was nog ruim vijf kilometer naar huis waarbij het tempo al vrij snel weer rond 15 km/uur lag en we gezellig keuvelend naar huis liepen/reden. We verbaasden ons zelf ook over het feit dat ik al weer zo snel hersteld was en nog zo fris was na deze zware training. Na 35km in twee uur en acht minuten kwamen we weer thuis aan. Voor het eerst had ik het gevoel dat ik vrij gemakkelijk een marathonafstand zou kunnen lopen, wanneer ik het tempo van de laatste kilometers zou blijven lopen zou ik zo maar een marathon lopen in 2 uur en 35 minuten. Omdat we deze training altijd drie weken voor de marathon doen kunnen we goed vergelijken en is het middels deze training nogmaals bevestigd dat ik nog nooit zo goed ben geweest. Nadat we nog even hadden geëvalueerd was het tijd voor een heerlijke douche, een lunch en een middagdutje. Een mooie besteding van de zaterdag dacht ik zo!

 

Om deze zware trainingsweek te besluiten op zondag een rustige duurloop van 16km waardoor het weektotaal uitkwam op 159km, precies volgens plan dus. Wat een heerlijke trainingsweek was dit. In totaal 10 trainingen waarvan 2 hele zware (maandag op de baan en zaterdag de marathon test). Omdat de laatste rustdag vorige week dinsdag was heb ik maar liefst 13 dagen achtereen getraind en daarin 16 trainingen achtereen uitgevoerd. Nu mag de rust zijn werk gaan doen. Nog drie weken tot de marathon!

Publicatiedatum: 2 oktober 2019