Deze website maakt gebruik van cookies. Meer informatie Melding niet meer tonen

Trainen en op safari in Kenia

Na een onrustige nacht waarin het onophoudelijk heeft geregend werden we vrij vroeg wakker. Het dak van onze banda was toch niet helemaal waterdicht waardoor bepaalde delen van de bedden wat nat waren geworden. In Nederland een vreemde gewaarwording, hier in Kenia vind je het al snel normaal. Na het ontbijt met koffie, versgebakken brood en water was het even later tijd voor de ochtendtraining. Dit keer 17km lang. De kleiwegen waren door de hevige regenval echter veranderd in slipperige modderachtige paden waar het lastig op lopen was. Een ander nadeel is dat je schoenen al snel drie keer zo zwaar worden door de kilo’s aan klei die zich hecht aan de schoen. Daarom besloten om de route maar wat aan te passen en over wat beter begaanbare paden te lopen. Omdat deze duurloop wat harder ging dan de voorgaande had Maarten het er wat moeilijk mee, zeker in combinatie met de hoogte én de ondergrond. Thuis aangekomen kon hij dan ook weinig meer uitbrengen dan “ik voel me niet zo lekker” en “ik denk dat ik eerst maar even naar bed ga”. Achteraf altijd leuk om hier weer grappen over te maken maar het was te zien dat Maarten in de duurloop had afgezien, een paar jaar ouder ziet hij er sindsdien uit.

De marteltafel

Nadat we onze favoriete podcast Susy Q&A met Susan Krumins (echt een aanrader) hadden beluisterd was het tijd voor lunch en heel snel daarna voor onze dagelijkse siësta. Na een uur werden we gewekt door de wekker en was het tijd voor onze bak koffie voor de ochtendtraining. We hadden wat haast aangezien om 16.30 uur de masseur op ons wachtte. Na 8km kwamen we terug in het Kilima Resort en mocht ik direct plaatsnemen op de behandeltafel (beter gezegd: de marteltafel). Het was duidelijk te merken dat ik wat kilometers had afgelegd sinds de vorige keer, van pure ellende heb ik bijna een uur schaterlachend op de tafel gelegen, trachtend de pijn maar weg te lachen. Een hilarisch tafereel denk ik als je tenminste zelf niet het lijdend voorwerp bent. Ik kreeg wel een compliment waar ik weer een dag op kan varen, namelijk dat de masseur aangaf dat ik in een week tijd al skinny wordt. Klopt nog ook, gezien de weegschaal eerst stopte bij 63 en nu inmiddels bij 61. Omdat 1% reductie in lichaamsgewicht zorgt voor een 1% snellere marathontijd kan ik hier enorm gelukkig van worden!

Eerste zwarte intervaltraining

Op dinsdag stond de eerste zware intervaltraining met 3 x 3000m op het programma. Als atleet ben je hier toch altijd een beetje zenuwachtig door. Bij het ontbijt kijk je nog wat beter wat je eet, dat je vooral niet te veel eet, je zorgt dat je genoeg hebt gedronken, de beste kledingset aan hebt en het duurt allemaal wat langer voordat je bent vertrokken. Nadat we ongeveer 3km hadden ingelopen richting de asfaltweg waar we de training zouden uitvoeren en nog wat versnellingen hadden gedaan was het dan echt tijd om te beginnen. De bedoeling was dat de intervalblokken zouden worden uitgevoerd in tempo 3.35 min/km, echter was het lastig om de intervallen in één tempo te lopen aangezien de weg hier geen moment vlak loopt. De eerste 3000m ging met tempo 3.22 min/km veel te hard echter was de hartslag met gemiddeld 171 slagen per minuut prima. Na een korte rustpauze van 3 minuten een tweede 3000m in ongeveer hetzelfde tempo en bij dezelfde hartslag. Het derde en laatste blok ging een stuk minder hard, voornamelijk doordat we deze de andere kant op deden en de weg eigenlijk continu omhoog liep. Het tempo lag iets boven de 4.00 min/km terwijl de hartslag vergelijkbaar was. Na deze derde interval waren we beiden steenkapot en was het nog een kilometer of zes terug naar huis lopen.

Thuis aangekomen hadden we er maar liefst 20km opzitten waarvan dus 9km op tempo. Daarna eerst even wat gedronken, gedoucht en vervolgens op bed liggen tot de lunch. Na de lunch van rijst met linzen terug naar bed en bijna twee uur geslapen waarna het tijd was voor onze standaard middagkoffie voor de middagtraining. Dit keer liepen we naar het dorp Iten alwaar we net op tijd bij een souvenirwinkel naar binnen stapten voordat een enorme onweersbui losbarstte. Nadat we een aantal mooie zaken hadden uitgekozen die we de volgende dag zullen ophalen gingen we nog door naar de ATM, helaas was het wederom niet mogelijk om geld te pinnen, een veelvoorkomend probleem hier. Inmiddels was het droog en zijn we rustig naar huis gelopen, over de door de regen spekglad geworden Keniaanse kleipaden.

Op safari

Op woensdag hadden we een ander programma dan anders. We hebben namelijk besloten om toch nog een keer op safari te gaan, ook om het repetitieve patroon te doorbreken. We kozen voor het Lake Baringo National Park, op zo’n twee uur rijden van Iten. Altijd erg leuk om te zien hoe dit in z’n werk gaat: er worden een aantal taxichauffeurs van dezelfde (Kalenjin) stam gevraagd naar wat zo’n rit kost. Zij komen dan eerst allen aan met belachelijke prijzen en bijna zonder iets te zeggen komen de prijzen op een normaal niveau. Uiteindelijk kwamen we voor 8000 ksh terecht bij chauffeur Loeki, die in ieder geval het gaspedaal goed wist te vinden. Tijdens de rit kregen we weer eens de gelegenheid om wat van de omgeving te zien, het lopen kent immers maar een kleine actieradius. Bij Lake Baringo aangekomen kon de volgende onderhandeling beginnen, namelijk van de entreegelden voor het park. Ook hier waren we blij met uiteindelijk een deal van 4500 ksh waarbij we later hoorden dat de prijs voor de Kenianen ongeveer 10% was van hetgeen wij hadden betaald. Laten we het maar houden bij positieve discriminatie of zo.

We gingen aan boord van een vrij ruime motorboot waarbij onze chauffeur gewoon gratis mee mocht. Na een klein stukje varen zagen we al (de twee oortjes van) een nijlpaard en vrij snel daarna ook krokodillen. Het werd een mooie tocht waarbij we later ook nog de zeearend, warmwaterbronnen en een heuse nijlpaardenfamilie hebben gezien. Doordat het meer langzamerhand steeds meer is opgekomen is het beeld wat luguber, allerlei huisjes staan midden in het water en ooit mooie en luxe hotels zijn nu niets meer dan vergane glorie.

 

Terug van de boot werden we vreemd genoeg in het Nederlands aangesproken door lokale bewoners die ook allemaal een graantje mee wilden pikken van deze westerse toeristen. Wij wilden echter maar één ding: terug naar huis zodat we nog een mooie middagtraining zouden kunnen uitvoeren. Dit werd uiteindelijk een vrij rustige duurloop van 15km. Wel leuk om te zien dat we echt nog zin hebben in het hardlopen en na zo’n dag safari toch het liefste weer de loopschoenen aantrekken.

 

Hardlopen op Crocs

Op donderdagochtend stonden we beiden niet zo fris op. Geen eetlust, rillerig, last van buikpijn en het idee dat we iets verkeerds hebben gegeten. Toch maar een beetje ontbeten en tegen beter weten in de loopschoenen aangetrokken voor een duurloop. Na een kilometer of vijf maar rechtsomkeert gemaakt en snel terug m’n bed in. Uiteindelijk tot halfvier blijven liggen zonder iets te eten en vervolgens toch weer de hardloopschoenen aangetrokken voor een volgende duurloop. Deze ging al iets beter dan in de ochtend maar rust houden was vermoedelijk toch wel beter geweest. Vervolgens ’s avonds enkel wat havermoutpap met watermeloen gegeten en vroeg naar bed.

Op vrijdag waren de klachten gelukkig zo goed als verdwenen en konden we verder met hetgeen we hiervoor gekomen waren: lopen! Het was mooi om te voelen dat de kracht terugkwam in het lichaam, maar na 8km voelde ik wat kramp opkomen in mijn maagstreek waardoor ik besloot om wat rustiger door te lopen, uiteindelijk nog wel 17km kunnen lopen dus een prima training. Het middagdutje werd geen succes aangezien ik de voorgaande 24 uur bijna geheel in mijn bed had doorgebracht. Toen we begonnen aan de middagtraining voelde ik direct dat het lichaam weer was hersteld. Er zat weer kracht in de benen en tijdens de 10km duurloop nog wat snelle kilometers gedaan tussen de 3.30 en 3.50. Al in de eerste kilometer liep er nog een Keniaans buurjongetje van een jaar of twaalf achter ons aan en op een gegeven moment ook voor ons uit. De eerste kilometer, die stijl omhoogloopt, liepen we in 4.50 min/km, wij op dure hardloopschoenen, het jongetje lachend op zijn versleten Crocs… De maagstreek voelt nog wat weeïg maar ik ben ervan overtuigd dat dit morgen helemaal weg is en ik de intervaltraining die we hadden verplaatst van de vrijdag naar de zaterdag goed kunnen uitvoeren. Met een half ziek lijf viermaal 2000m lopen lijkt ons namelijk niet zo’n pretje.

Publicatiedatum: 27 augustus 2019