Deze website maakt gebruik van cookies. Meer informatie Melding niet meer tonen

Zevenheuvelenloop

In mijn vorige blog schreef ik al “In het achterhoofd zit ook de Zevenheuvelenloop die op zondag 17 november plaatsvindt. Een erg mooie 15km wedstrijd in de herfstachtige Nijmeegse omgeving. De vraag is nog even of ik over een week al weer toe ben aan het lopen van een wedstrijd. Vorig jaar liep ik drie weken na de marathon van Amsterdam al weer

 een 5km wedstrijd en vier weken nadien deze Zevenheuvelenloop. De 5km verliep toen nog wel goed met een tijd van 15.49 maar tijdens de Zevenheuvelenloop kreeg ik na 10km last van mijn middenrif en stond ik geparkeerd langs de kant. Ik neem komende week op woensdag een beslissing of het verantwoord is om te lopen”. Op dat moment twijfelde ik dus of het lichaam al weer goeg genoeg hersteld was van de marathon. De afgelopen week had ik door drukte op het werk weinig gelegenheid om te trainen maar dat kwam eigenlijk wel goed uit. Omdat de zware training op zondag goed verliep, een 21km duurloop met daarin al weer wat intervalblokjes, had ik wel het vertrouwen dat het lichaam een wedstrijd al weer aan kon. Ook op de woensdag liep ik, wel door enorme hoosbuiten, een goede training van 20km op gemiddeld tempo 3.47. Op donderdag vervolgens een wat rustigere avondduurloop en op vrijdag en zaterdag kleine stukjes van 7 en 6km. Het lichaam voelde op het einde van de week stijfjes aan, helemaal niet zoals normaal een aantal dagen voor een wedstrijd. Hier word een atleet, of in ieder geval ik, altijd wat zenuwachtig van. Hoe moet ik in hemelsnaam een wedstrijd lopen terwijl een rondje Kralingse Plas van 6km al zeer moeizaam gaat? Vreemd genoeg gaat een wedstrijd dan vaak juist wel goed. Hoe dit komt weet ik niet en hoef ik ook niet perse te weten te komen ook.

Zevenheuvelenloop
Op zondag 17 november stond dus de Zevenheuvelenloop in Nijmegen op het programma. Eén van de grootste en best georganiseerde wedstrijden van het jaar. Vreemd genoeg is het parcours met een flink aantal heuvels erin erg snel, zo snel zelfs dat het wereldrecord 15km van de mannen in Nijmegen is gelopen. Na de start zijn de eerste twee kilometers zo goed als vlak waarna de eerste heuvelzone begint, daarna weer een stuk vlak, gevolgd door een tweede heuvelzone (de welbekende zevenheuvelenweg), daarna gaan de laatste vier kilometer naar beneden. Het is zaak om vooral nog te kunnen doorversnellen in het laatste stuk van de race. Dit was mij echter nog nooit echt gelukt, mede doordat ik in het verleden ook vaak last kreeg van mijn middenrif.

Ongeveer een uur voor de wedstrijd kwam ik aan, dit keer was mijn moeder gezellig mee. Direct uit de auto even een stukje wandelen om de benen te strekken en de zorgen dat de bloedsomloop weer wat zou gaan beteren. Vervolgens echt inlopen, waarbij het direct duidelijk was dat het ondanks de ca 5 graden met een zonnetje toch nog best wel warm werd. De kledingkeuze stond dan ook al snel vast: kort kort kort (singlet en korte broek). Tijdens het inlopen voelden de benen al wat beter dan de afgelopen dagen maar nog steeds voelde het allemaal nog wat vreemd aan en helemaal ook niet alsof ik een wedstrijd zou gaan lopen. Dit was echter toch echt het geval. Een kwartier voor de start het startvak in en even later er weer uit voor een kleine zenuwenplas. De veters nog een keer gestrikt, ze zaten best wel goed al, maar toch en toen plaatsnemen tussen de andere zenuwachtige atleten. Ik weet nog goed dat ik een aantal jaar geleden ook wel echt nerveuzer was voor wedstrijden, maar door alle opgedane ervaringen is dit er nu wel grotendeels vanaf. Zo erg zelfs dat ik me soms begin af te vragen of ik niet wat nerveuzer zou moeten zijn voor een aanstaande wedstrijd. Exact om 13.00 uur klonk het startschot en na wat duw- en trekwerk probeerde ik een lekker tempo te vinden. Voorafgaand aan de wedstrijd had ik met Rob besproken dat ik niet te snel zou starten en dat een doorkomst op de 5km rond de 16.40 ook nog wel prima zou zijn. Uiteindelijk met een eindtijd van 49.00 in het achterhoofd maar vooral ook als doel om een lekkere wedstrijd te lopen zonder klachten. De eerste kilometer ging met 3.03 erg snel maar kostte voor mijn gevoel niet heel erg veel energie. Na een tweede km in 3.05 liep ik inmiddels in een vrij grote groep met daarin ook Susan Krumins, een Nederlandse topdame die laatst ook nog meedeed aan het WK. Ik wist dat haar doel een eindtijd rond de 49.00 was maar dat zij vorig jaar nog 47 hoog liep. Als ik bij haar in de buurt zou blijven zou ik dus vermoedelijk wel een goede wedstrijd kunnen lopen. Na wat rustigere km’s kwam ik het 5km punt door in 16.03. Flink veel harder dan de 16.30 van Rob maar slechts iets sneller dan vorig jaar, toen ik in 16.08 doorkwam. Na 6km kwam ik in een ander groepje terecht en ik merkte dat het lichaam helemaal niet zo slecht aanvoelde. Ik kon vrij gemakkelijk mee in het tempo en zonder dat ik bezig was met eindtijden had ik het idee dat dit wel eens een mooie wedstrijd zou kunnen worden. De Zevenheuvelenweg liep ik dit keer tactisch: wat rustiger de heuvels omhoog en weer naar beneden. Rustiger omhoog omdat je anders een groot risico hebt dat je jezelf opblaast en wat rustigere naar beneden om het middenrif niet zo extreem te belasten. Door de grote snelheid maak je enorme klappen waardoor de kans op klachten zeker toeneemt. Het 10km punt kwamen we door in 31.53. De afgelopen 5km gingen dus in 15.50 en de benen voelden nog steeds goed aan. Ik begon te rekenen en realiseerde me dat de kans vrij groot was dat ik een persoonlijk record zou gaan lopen. Daar was immers een laatste 5km onder de 15.50 voor nodig en dat zou moeten lukken met dalende laatste kilometers. De groep was inmiddels uit elkaar gevallen en langzaamaan begonnen we ook andere lopers op te rapen. Normaal gesproken ben ik één van hen maar dit jaar werd ik niet ingehaald maar haalde ik in. Mentaal gezien een veel betere situatie! De laatste vier kilometers vlogen we met kilometertijden tussen de 2.54 en 3.05. Omdat een andere loper mij op 500m van de finish inhaalde en ik dit toch echt niet van mijn kant wilde laten gaan volgde er zelfs nog een heuse eindsprint en kwam ik binnen in een mooi nieuw persoonlijk record van 47 minuten en 33 seconden. Bijna 10 seconden sneller dan december vorig jaar, toen ik in Rotterdam 47.42 liep tijdens de Bruggenloop.

Blij en verrast kwam ik over de finish, erg leuk om jezelf compleet te verrassen zo vier weken na de marathon. Nu even herstellen, over drie weken de volgende Bruggenloop in Rotterdam, hopelijk kan ik dan opnieuw verrassen!

Publicatiedatum: 18 november 2019